Pjer – Mari Galoa: general istine

10/05/2019

Autor: Milorad Vukašinović

Pjer – Mari Galoa, istaknuti francuski geopolitičar i vojni strateg, rodio se 29. juna 1911. godine u Torinu (Italija). Završio je najviše francuske vojne škole i stekao čin generala vazduhoplovstva. Kao jedan od najbližih saradnika predsednika De Gola bio je jedan od tvoraca „koncepcije nuklearnog odvraćanja“ koja je Francusku za vreme Hladnog rata uvrstila u red najvećih svetskih vojnih sila. Svoja vrhunska znanja prenosio je kao predavač na visokim vojnim školama u Francuskoj, SAD-u, Kanadi, Japanu, Argentini, Španiji, Velikoj Britaniji i drugim državama. Pored bezbednosnih problema bavio se i društvenim pitanjima, posebno onima koja su se odnosila na zaštitu francuskog državnog i nacionalnog identiteta. Kao jedan od osnivača Foruma za Francusku bio je protiv usvajanja predloga evropskog ustava i tim povodom zalagao se za  negativan referendumski odgovor.

Za nas na ovim prostorima ostaće upamćen angažman generala Galoa tokom ratova u bivšoj Jugoslaviji (1991 – 1999) i oštre kritike koje je iznosio na račun zvanične francuske politike prema Srbima. Njegova Poruka srpskom narodu saopštena na desetogodišnjicu NATO agresije na SRJ (2009) predstavlja obrazac ponašanja jedne visokomoralne ličnosti koja je, uprkos propagandnim lažima i orkestriranoj medijskoj kampanji, stala na stranu jednog malog i slobodarskog naroda.

Galoa je bio temeljan kritičar ideologije globalizma i „novog svetskog poretka“. Kao ubeđeni antifašista i učesnik Drugog svetskog rata osuđivao je pojave „istorijskog revizionizma“, posebno antisrpsku nemačku politiku na Balkanu za koju je tvrdio da je motivisana porazima iz oba svetska rata. U svojim kapitalnim studijama (Krv petrola , I – II) uočavao je vezu između ratnih dešavanja i interesa transnacionalnih korporacija (Irak, Bosna), ali i proročki upozoravao na opasnost od islamističkog terorizma koji preti savremenom Zapadu (Alahovo sunce oslepuje Zapad, 1996). Kao francuski rodoljub podržavao je jačanje suverenizma u Evropi i zalagao se za transformaciju saradnje na Starom kontinentu na načelu „Evrope – nacija“. Krasilo ga je vanredno obrazovanje i sposobnost izuzetnog govorništva. Preminuo je u svom domu u Parizu 23. avgusta 2010. godine u 99. godini života.

 

Geopolitički darvinizam

General Galoa je imao izuzetnu vojnu karijeru. Kao zaljubljenik u avijaciju, 1936. godine pristupio je francuskim vazdušnim snagama, stekao čin pukovnika i pridružio se Francuskoj eskadrili u Kolomb Bešaru. Tokom 1939. godine dodeljen je Generalštabu Pete vazduhoplovne vojne oblasti u Alžiru. Za vreme Drugog svetskog rata služio je od 1943. godine u britanskim Kraljevskim vazdušnim snagama i kao član posade bombardera do marta 1945. godine  učestvovao u napadima na osetljive industrijske ciljeve.

Posle rata dodeljen je civilnoj avijaciji u čije ime je nastupao na mnogim međunarodnim konferencijama posvećenim problemima civilnog letenja. U vojsku se vratio 1948. godine i obavljao dužnost u Kabinetu Generalštaba avijacije. Kao specijalista iz oblasti vazdušnog naoružanja bio je autor prvog petogodišnjeg plana aeronautičkih konstukcija koji je Francuski parlament usvojio 1950. godine. U Kabinetu francuskog ministra odbrane bio je od 1953. godine zadužen za aeronautička pitanja i u isto vreme angažovan u sedištu Vrhovne komande savezničkih snaga (SHAPE) u kojoj je bio član jedne grupe za strateške studije. Od 1953. godine se posebno angažovao na razvoju samostalnog francuskog koncepta nuklearnog odvraćanja u čemu je uživao punu podršku generala De Gola. Vrhunac ovakve strategije bio je nuklearni test koji je februara 1960. godine izveden u Alžirskoj Sahari. Radio je na izgradnji vojnih aviona kratkog uzleta, a 1957. godine je penzionisan.

Posle odlaska u penziju posvetio se spisateljskom radu. Napisao je nekoliko izuzetnih studija: Strategija nuklearnog doba (1960), Atlantski savez (1961), Paradoks mira (1967), Evropa menja gospodara (1972) i druge, u kojima je nagovestio jedan novi svetski politički talas koji je usledio posle pada Berlinskog zida u poslednjoj deceniji 20. veka. Njegova osnovna karakteristika je „američka politika moći i mešanja u unutrašnje poslove malih naroda“. General Galoa je na interesantan način povezivao savremene geopolitičke tendencije sa Darvinovim posmatranjem odnosa među vrstama u prirodi koji se zasnivaju na vladavini jačeg. Posebno je ukazivao na uticaj naftnih kompanija na donosioce strateških odluka o čemu je napisao dve monografije posvećene ratovima u Iraku i Bosni. Analizirajući ove ratove uočio je „novi trojni savez“ koji se neočekivano pojavio na međunarodnoj sceni u posthladnoratovskom razdoblju. Reč je najpre o SAD – oslobođenim stega bipolarnosti, zatim Nemačkoj koja je postala nova evropska finansijska velesila, i islamskom faktoru koji, iako podeljen, zbog energetskih resursa postaje važan faktor svetske geopolitike.

Rat u Bosni i Hercegovini za njega je predstavljao tipičan primer takve političke prakse gde su SAD podržale bosanske muslimane, kršeći ne samo norme međunarodnog javnog prava nego i sopstvena „načela spoljne politike“ kroz podršku islamističkom režimu u Sarajevu, a što je posledica interesa američkog petrobiznisa na Bliskom istoku.

 

Nekompetentna javnost

Prvi zalivski rat u Iraku i događaji u Bosni i Hercegovini predstavljali su tipičan primer politike „međunarodne dezinformacije“. Kao častan Francuz i čovek upućen u planove „svetske zakulise“ osuđivao je medijske manipulacije zapadnim javnim mnjenjem i kampanju totalne medijske satanizacije projektovanog neprijatelja (režim Sadama Huseina u Iraku, rukovodstva Srba u nekadašnjoj Jugoslaviji). U svojim kritičkim promišljanjima na ovu  temu pozivao se na stavove poznatog američkog novinara Voltera Lipmana koji je još 1921. godine manipulaciju javnim mnjenjem opisao „kao revoluciju u primeni demokratije“. Lipman je ovakvo stanovište pravdao potrebom da, u suprotnom, opšti i zajednički interes može da potpadne pod uticaj „nekompetentne javnosti“. Tako se na osnovu ove logike početkom devedesetih došlo do toga da je savremna komunikacija postala u osnovi indoktrinacija koja se od strane zapadnih sila nameće ostatku sveta.

Analizirajući propagandnu matricu u vezi s ratovima u Iraku i Bosni, Galoa se posebno bavio vlasničkim udelima moćnih industrijskih korporacija u medijima. Tako su 1993. godine veliki koncerni u SAD-u kontrolisali preko 50 procenata američkih medija, a ništa bolja situacija nije bila ni u Evropi. Primera radi, u savremenoj Francuskoj znatna vlasnička prava nad medijima imaju kompanije koje se bave proizvodnjom oružja. Devedesetih godina uočen je veliki uticaj „agencija za odnose sa javnošću“ na donosioce ključnih strateških odluka. Tako je vlada Kuvajta uložila 12 miliona dolara za angažman agencije Hil Nolton koja je lansirala jezivu priču o „zločinima iračkih vojnika nad bebama u Kuvajtu“ za koju se kasnije ispostavilo da je velika laž, dok je za vreme rata u Bosni agencija Ruder i Fin „proizvela vest“ o 200 hiljada silovanih muslimanki od strane srpskih snaga. Na taj način stvarana je takva slika o događajima na osnovu koje je zapadno javno mnjenje postepeno prihvatalo mogućnost američkog vojnog angažovanja u čijoj su se pozadini krili korporativni interesi vojnih i naftnih kompanija.

General Galoa je devedesetih godina prošlog veka uočio promenu američke politike prema islamskom svetu, čija prostranstva kriju ogromna nalazišta nafte i gasa. Baš zbog toga Amerikanci su podržali pretenzije bosanskih muslimana (1992 – 1995) i Albanaca na Kosmetu (1999) radi popravljanja sopstvenog imidža u muslimanskom svetu (opširnije DŽ. Hajlbrun, M. Lind, Treća američka imperija, Njujork tajms, 2. januar 1996). Na taj način Amerika je s naftnih tržišta Bliskog istoka počela da u prvoj fazi postepno potiskuje evropske kompanije, a zatim u drugoj fazi i azijske kompanije. Zanimljivo je da ova orijentacija nije ozbiljno dovedena u pitanje ni posle terorističkih napada od 11. 9. 2001. godine. Tek pojavom predsednika Trampa 2016. godine doktrina SAD-a na području Bliskog istoka vraća se u tradicionalne koordinate američke podrške Izraelu, uz pokušaj pridobijanja islamističke Saudijske Arabije i Emirata za realizaciju ove strategije. Ovde je opet reč o podeli profita od naftnog kolača za koji je posredno zainteresovana i američka vojna industrija.

 

Jugoslovenska kriza

Pjer – Mari Galoa temeljno se bavio analizom uzroka i posledica događaja na tlu nekadašnje Jugoslavije (1991-1999) i ukazivao na njihov ogroman značaj u budućim svetskim dešavanjima. Mada je početne preduslove za razgradnju Jugoslavije video u njenim unutrašnjim protivrečnostima, odgovornost za podsticanje krize i izazivanje rata objašnjavao je novom ulogom „ujedinjene Nemačke“ na evropskom kontinentu, ali i interesima Sjedinjenih Američkih Država koje su nastojale „da izvuku korist od podrške muslimanskoj državi u Bosni i Hercegovini“ – koju je nazivao „veštačkom balkanskom tvorevinom“.

Kriza na području Jugoslavije bila je povod i za njegovo protivljenje francuskoj spoljnoj politici „koja je platila cenu krvi za dalje jačanje nemačke moći i doprinos američkim interesima“. Posebnoj kritici izložio je evropsku politiku za koju je često isticao da je potpuno podvrgnuta interesima „Velikog brata s one strane Atlantika“. Naime, SAD su u saradnji sa Arabijom, Turskom, Pakistanom i Albanijom (uz odobravanje Irana), stvorile širok front podrške fundamentalističkom režimu u Sarajevu, stvarajući tako pretpostavke za stvaranje „prve islamske države u Evropi“. Umesto da pruži otpor ostvarenju takve strategije, Francuska se ponašala suprotno svojim interesima angažujući čak i svoje kopnene trupe u sastavu Unprofora u posebno osetljivim ratnim zonama u Bosni i Hercegovini.

General Galoa je smatrao da su ratovi u Iraku i Bosni „izbacili Francusku iz tokova istorije“. Naime, Francuska je pre Zalivskog rata igrala prvorazrednu ulogu u naoružavanju Iraka i u traganju ove države za sigurnošću u odnosima sa susedima (Izrael, Sirija, Iran), dok je za vreme rata u Bosni napustila poziciju starog savezništva sa Srbima, pristajući na nemačko-američki model razaranja Jugoslavije. U vezi s tim posebno negativnu ulogu igrao je predsednik Miteran koji je nagovorio srpsko rukovodstvo da prihvati posredovanje Bandinterove komisije koja je, bez ikakvih istorijskih i etničkih kriterijuma, administrativne republičke granice u SFRJ proglasila državnim, negirajući međunarodnopravni subjektivitet SFRJ kao jednog od osnivača Ujedinjenih nacija. Na taj način ogroman broj Srba se preko noći probudio u drugim državama čiji su narodi, što je posebno poražavajuće, podržali Hitlerov novi evropski poredak (1941 -1945).

Nemačku ulogu u razbijanju SFRJ video je kao osvetu Srbima za otpor koji su pružili u oba svetska rata. Naime, nemački strateški cilj još od kraja 19. veka je stvaranje velike političko–ekonomske osovine Severno more – Persijski zaliv koji je konkretizovan izgradnjom železničke pruge Berlin – Bagdad, a čija je jasna svrha izlazak na topla mora. Ovim nemačkim planovima protivile su se druge velike sile, pre svega Engleska, Francuska i u izvesnoj meri carska Rusija, pa je, po mišljenju Galoa, to i bio uzrok Velikog rata (1914 -1918) i golgote koju je tom prilikom prošla malena Srbija. Drugi svetski rat je takođe bio motivisan istim strateškim interesima koji su se ispoljili u surovoj agresiji na Jugoslaviju i nemačkoj politici fragmentacije srpskog istorijskog i etničkog prostora. Ta politika glavni je uzrok stvaranja Nezavisne Države Hrvatske u kojoj je srpski narod doživeo stravičan genocid. Stvaranje druge Titove Jugoslavije 1945. godine proisteklo je iz podele interesnih sfera između pobedničkih sila, i njenu obnovu na novim ideološkim osnovama treba tumačiti isključivo u tom kontekstu.

Ponovljena istorija

Devedesetih godina 20. veka istorija se na neki način ponovila. Objedinjena Nemačka je uz pomoć Vatikana podržala „nezavisnost“ Slovenije i Hrvatske, koja nije bila moguća bez drastične promene odnosa snaga u Evropi, a što se dogodilo posle kraja Hladnog rata i raspada Istočnog bloka. General Galoa je lično svedočio da je nemačka operacija rasturanja SFRJ dugo planirana. Opisujući razgovore s uticajnim nemačkim generalom Francom Jožefom Štrausom – još 1976. i 1977. godine, Galoa se uverio u postojanje nemačkih operativnih planova za teritorijalnu prekompoziciju bivše Jugoslavije.

On je kao prvi nemački razlog za podršku razbijanju Jugoslavije navodio osvetu Srbima za događaje iz oba svetska rata. Naime, Nemci su smatrali da je od 1941. do 1945. godine, zbog srpskog otpora okupaciji, veliki broj nemačkih divizija bio angažovan na Balkanu, kao i da je to jedan od ključnih razloga njihovog poraza na Istočnom frontu. Drugi razlog za nemačku podršku razbijanju SFRJ je posebno zanimljiv, a to je težnja da na taj način nagrade Hrvate i bosanske muslimane za podršku u Drugom svetskom ratu i aktivno učešće u trupama Vermahta. Pjer – Mari Galoa je ukazivao i na ekonomske motive nemačke politike na Balkanu koja je uvlačenjem Hrvatske i Slovenije u evropski ekonomski prostor stvorila pretpostavke za prodor ka Mediteranu, što je bio njen cilj još od Svetog nemačkog carstva. Po mišljenju Galoa nemačka politika je bila uverena u spremnost Amerike da vojno interveniše na Balkanu i zbog toga što je veliki broj uticajnih Nemaca zauzimao važne dužnosti u vrhu NATO–a. Kao iskusni geopolitičari Nemci su dobro procenili koliko je za američke interese u Evropi važan opstanak Zapadne vojne alijanse, tj. koliko se SAD protive bilo kakvoj emancipaciji Evrope u bezbednosnom smislu.

Galoa je u svojim radovima nastojao da ukaže i na američke strateške interese na području bivše Jugoslavije. Amerikancima je najpre bilo veoma važno da pokažu da je Evropa nespremna da se samostalno nosi za izazovima na bezbednosnom planu, njihov drugi cilj je bilo dodatno poniženje Rusije i Srba kao njihovih tradicionalnih saveznika, i njihov treći motiv treba tražiti u ekonomskoj sferi kroz nametanje neoliberalne tranzicije koja je bila u interesu američkih korporacija. General Galoa je uspostavljanje baze Bondstil na Kosovu 1999. godine, kao i za vreme rata u Bosni, povezivao s interesima naftnih kompanija i potrebom da se obezbedi kontrola nad koridorom 8 od Kaspijskog mora do Jadrana.

Globalni NATO

Kampanja medijskih dezinformacija koja je isprobana u Bosni (1992 – 1995) nastavljena je i pred bombardovanje Srbije 1999. godine. Ponovo su se na zajedničkom poslu našli nemački i američki političari i njima uslužni korporativni mediji. Pregovori u Rambujeu koji su prethodili agresiji bili su jedna od najsramnijih stranica u istoriji zapadne diplomatije. Zapravo, pregovora između Srba i Albanaca nije ni bilo. Odluka o bombardovanju Srbije doneta je već odavno i samo se čekao razlog za tako nešto. Medijski povod za pokretanje agresije 1999. godine bio je slučaj navodnog masakra nad albanskim civilima u Račku koji je na terenu realizovao američki general i obaveštajac Vilijam Voker. Nakon toga je sve bilo stvar tehnike i posao ubilačke NATO mašinerije koji je trajao 78 dana.

Govoreći deset godina posle agresije na jednom međunarodnom skupu u Beogradu, general Galoa je sa podjednakom dozom gorčine svedočio o ovom zločinu. Prema njegovom mišljenju Zapad je 1999. godine iskazao najviši stepen moralne hipokrizije i spremnost da u ime jedne „nemačke opsesije“ sruši do temelja ne samo sve ostatke Trijanona i Versaja, nego i sve važeće norme međunarodnog javnog prava koje je nastalo na temeljima velikih žrtava u Drugom svetskom ratu. Prema njegovim rečima bio je to veliki poraz i njegove Francuske.  Okupaciju Kosova i Metohije i proterivanje Srba od strane NATO-a i terorista OVK doživljavao je kao veliku tragediju evropske civilizacije, ali i kao podršku konceptu radikalnog islamizma koji je na velika vrata ušao u Evropu. Kasniji teroristički napadi širom Starog kontinenta i naročito u Francuskoj na najdrastičniji način su potvrdili ova predviđanja. Sam NATO se posle 1999. godine transformisao u akcionarsko društvo za vođenje ratova i najveću opasnost po svetski mir. Matrica ratova se s prostora bivše Jugoslavije preselila u neke druge delove sveta (Irak, Libija, Sirija). Rezultat je potpuno identičan. Razorene države, osiromašena i podeljena društva.

Hipokrizija Zapada

Svedočenja generala Galoa o ratovima na prostoru bivše Jugoslavije imaju ogroman istorijski značaj. Sa slavnim francuskim advokatom Žakom Veržesom napisao je studiju Sudski aparthejd u kojoj je najoštrijoj kritici izložio rad Haškog tribunala na bivšu Jugoslaviju. Postojanje ovog tribunala smatrao je sramotom za pravničku profesiju i pokušajem Zapada da odgovornost za razaranje SFRJ u potpunosti svali na srpsku stranu.

Kao vrhunski vojnik posebno je cenio ličnost generala Mladića i njegovu odluku o puštanju na slobodu dvojice francuskih pilota koji su 1995. godine učestvovali u bombardovanju Srba u Srpskoj. Galoa se do kraja života borio za osvetljavanje istine o prirodi građanskog rata u Bosni i Hercegovini, uticaju zapadnih sila i raskrinkavanju nezapamćene medijske satanizacije Srba u tom ratu.

U briljantnom geopolitičkom eseju Krv petrola. Bosna (1996) do najsitnijih detalja opisao je predistoriju krvoprolića, zatim unosan posao dezinformacija, i u dva dela tužnu hroniku jednog nametnutog rata posle kojeg su ostale ruševine i u dušama ljudi koji tamo žive. Tvrdio je da se tragedija kroz koju su prošli narodi Jugoslavije ni sa čim ne može porediti.

Pjer – Mari Galoa je, kao što je napisano, bio veliki kritičar nametanja ideologije globalizma i „novog svetskog poretka“. Posle raspada SSSR –a umesto politike saglasnosti preostala supersila je ostatku sveta ponudila model ničim ograničenog vojnog intervencionizma. General Galoa je pisao o militarizaciji američke politike koja se posle kraja Hladnog rata bacila u potragu za stvaranjem novog neprijatelja. Tako je ideologija globalizma porodila globalni terorizam koji do danas kao bauk kruži svetom. U jednom takvom svetu prva žrtva su mali narodi (poput Srba) ali će veoma brzo doći red i na velike narode. Galoa je bio veoma posvećen interesima Francuske za koju je smatrao da od 1974. godine prolazi kroz duboku društvenu krizu i da postepeno gubi svoj politički identitet. Smatrao je da je najveća opasnost po savremeno francusko društvo prepuštanje „čarima potrošačke civilizacije“ koji nameće logika transnacionalnog kapitala. Bio je veliki zagovornik stvaranja „Evrope – nacija“ i protivnik briselske birokratije za koju je isticao da ne služi interesima Evrope.

U vreme kada su mnogi francuski intelektualci prihvatili medijske stereotipe o Srbima kao glavnim krivcima za ratne strahote u bivšoj SFRJ, Pjer – Mari se pojavio kao ličnost s nespornim autoritetom koja se tome protivila. Neka je večna slava ovom velikom Francuzu – Vitezu srpskog naroda i prvom strancu kojem je uručeno ovo srpsko prestižno priznanje.

LITERATURA: Pjer – Mari Galoa, Krv i petrol. Bosna, Naš dom, Beograd, 1996; Milorad Vukašinović, Trenutak istine, Evropa – nacija, Beograd, 2006; Pjer – Mari Galoa, Manifest za Evropu naroda, Naš dom, Ženeva, 2007; Pjer – Mari Galoa, Poruka srpskom narodu, Beogradski forum za svet ravnopravnih, Beograd, 2009.



Ostavi komentar

Vaš komentar će biti proveren pre objavljivanja