VLADETA JEROTIĆ je rođen 1924. godine u Beogradu u kome je završio gimnaziju i medicinski fakultet. Specijalizirao je neuropsihijatriju, a u Švajcarskoj, Nemačkoj i Francuskoj psihoterapiju. Radio je više decenija kao šef Psihoterapeutskog odeljenja bolnice "Dr Dragiša Mišović". Od 1985. kao profesor po pozivu predaje Pastirsku psihologiju i medicinu na Teološkom fakultetu u Beogradu. Jerotić je razvio obimnu i plodnu publicističku delatnost iz graničnih oblasti religije i psihoterapije i filozofije i psihijatrije. Takođe je održao predavanja iz psihijatrije, religije i književnosti u svim većim gradovima Jugoslavije. Objavio je preko 30 knjiga (od kojih su mnoge štampane u više izdanja), veliki broj studija i članaka, te nekoliko knjiga prevoda.
Prvo kolo Odabaranih dela Vladete Jerotića objavili su beogradski izdavači Izdavački fond Arhiepiskopije beogradsko-karlovačke i Ars Libri, jula meseca 2001. godine. Knjige su objavljenje povodom 2000 godina hrišćanstva i sa blagoslovom Partrijaha srpskog, gospodina Pavla. Prvo kolo obuhvata 12 knjiga svrstanih u 10 tomova. U pitanju je Jerotićev religiozno-filozofski opus, nastao poslednjih decenija prošlog veka.

SVETISLAV D. BOŽIĆ (rođen 1954. godine u Loznici) je redovni profesor na Fakultetu muzičke umetnosti u Beogradu. Svojim stvaralaštvom neguje i obnavlja dva vitalna polja muzičke tradicije: duhovno i svetovno, kako na planu horske, tako i instrumentalne orkestarsko-simfonijske. U tom sazvežđu dominirajuće Raške redakcije vidljivi su tragovi istočno-pravoslavnih kultura. Njegova muzika, nesumnjivo programski vođena i usmeravana otkriva određenu toponimnost, mogući luk koji su prešli ne samo narodi, već pre svega napevi, ne kao citat, već kao lična redakcija onoga što najdublje ispisuje putanja naše Vere i živi krvotok u njoj.
Molitva Račana, Lirika Atosa, Antiohijski refren, Kapadokijsko bdenije, Pelagonijska molitva, Raški mozaik, Poslednja ljubav u Carigradu, Noć u Kareji, Sa Karpata, Igra sa Radočela, Šapat Sentandreje, Napevi Bagrdana, Žitije zografa Ribničkog, Irmos, Noć u Kareji, San Gospodara Svetlosti, Nostalgični mir zadužbine Despota, Sumrak na stazama Despotovim, Slovo ljubve, Seobe, Serbia, Metohijska pojanja, Bagdala-Lazarička jutrenja, Posle jednog rata s malo nade kroz kišu, Kroz san moj tavni i bezbroj suza naših, Vizantijski mozaik u devet slika, neka su dela koja otkrivaju mogući luk Raških napeva.
Značajno mesto u Božićevom zvučnom sozercanju predstavlja prisustvo Srpske umetničke literature - poezije pre svega. Tako su nastala dela, muzički zapisi pesnika: Despota Stefana Lazarevića, Venclovića, Pavića, Nastasijevića, Crnjanskog, Dučića, Medakovića, Bojića, Noga, Bećkovića, Rosića, Rakitića, Raičkovića, Vladike Nikolaja Velimirovića.
Božićevo Vjeruju najdublje odslikavaju duhovna dela pisana za mešoviti hor:
Liturgija Svetog Jovana Zlatoustog; Opelo u gis-molu; Vsenoćno bdenije; Strasna sedmica; Praznično večernje; Nebesna liturgija i Duhovna lira Vladike Nikolaja Velimirovića
Stvaralaštvo ovog kompozitora prati teoretski rad, pa su tako nastali naučni radovi i umetničko-stručne knjige:
Modalna harmonija u delima kompozitora nacionalnog smera (1979); Formalne i tetrahordalne karakteristike stihire u Osmoglasniku Stevana Mokranjca (1987); Serbijo, iže jesi (2000); Darovi i tragovi vremena prošlog – ogledi iz harmonije (2003); Melanholične senke drumova južnih – ogledi iz harmonije (2004); Fragmenti o muzici – knjiga eseja (2005)
Dobitnik je sledećih nagrada:
Stefan Prvovenčani; Račanska povelja; Nagrada Fondacije "Braća Karić"; Nagrada "Vukove zadužbine"; Oktobarska nagrada grada Beograda; Zlatni beočug KPZ Beograda; Dve Zlatne plakete "Mokranjčevih dana" u Negotinu; niz prvih nagrada na Jugoslovenskim horskim svečanostima u Nišu; studentska Oktobarska nagrada grada Beograda...
Muzika Svetislava Božića izvođena je u: Japanu, Kipru, Grčkoj, Bugarskoj, Ukrajini, Mađarskoj, Italiji, Švajcarskoj, Francuskoj, Španiji, Belgiji, Engleskoj, Nemačkoj, Americi, Škotskoj, Portugaliji, a posebno u Rusiji gde njegova dela izvodi hor i orkestar, Kapele "Glinka", muški hor iz Petrograda kao i državna filharmonija Ukrajine iz Zaporožja i Oksfordska filomuzika (London).
Treba napomenuti da je 17. marta. 2006. godine održan autorski koncert u Sankt Peterburgu u izvođenju hora i orkestra Kapele "Glinka" sa maestralnim dirigentom Vladislavom Černušenkom.

MILOŠ PETROVIĆ (1952). Kompozitor; klasični, džez i rok muzičar; književnik; redovni profesor na FMU (čembalo i kamerna muzika). Diplomirao klavir na FMU (1974) u Beogradu, čembalo specijalizovao u Pragu, Španiji i Francuskoj i magistrirao na FMU (1988). U Elektronskom studiju Radio Beograda završio je obuku za samostalan rad i ostvario tri elektroakustičarske kompozicije: Elektronska Studija 4 (1978), Lei parla italiano? (1978), Anton with/with-aut Webern (1980). U periodu studiranja započinje višestruke muzičke aktivnosti: kao pijanista, čembalista i kompozitor. Bio je profesor klavira u Muzičkoj školi Binički (1973-80), profesor kamerne muzika u školi Vučković (1980-86), slobodni umetnik (1986-88), a od 1989. je docent na FMU u Beogradu. Izabran je za redovnog profesora FMU, 1997 (za čembalo i kamernu muziku). Za postignute pedagoške rezultate nagrađen je srebrnom medaljom Univerziteta Umetnosti u Beogradu. Kompozicije Melodija (za solo flautu i hor flautu) i Tango B-A-C-H (za veliki simfonijski orkestar) nagrađene su I i III nagradom na konkursima Udruženja kompozitora Srbije. Komponovao je dve kamerne opere: Derlad (1971) i Mihailo iz Peći (2003). Napisao je zbirku priča Levant nad Levantom ("Prosveta", 1996) i dva romana : Žitije monaha Mardarija ("Sorabija", 1992) i Mihailo iz Peći ("LOM", 2002). Kao džez pijanista nastupa od 1972. Bio je član grupa "Interaction", "Jazzy" i "Jerusalim", a od 1995. član je grupe "South Quartet". Nastupao je sa niz poznatih stranih muzičara a od 1989. nastupa i snima sa perkusionistom Veljkom Nikolićem (Papa Nick) i kontrabasistom Mihailom Blamom. Bio je član rok grupe "Jakarta" (1982-85). Autor je oko 60 dela iz oblasti seriozne i džez muzike i multimedijalne umetnosti. Kompozicije su mu izvođene u Kanadi, Francuskoj, Mađarskoj, Nemačkoj, Grčkoj i Italiji.

LUKA KECMAN rođen je 13.12.1962. u Novom Sadu. Diplomirao i magistrirao na Filozofskom Fakultetu u Novom Sadu. Do sada je objavljivao u časopisima Raskovnik, to jest, Književna krajina, Baštinar, Luča, dnevnim listovima Dnevnik i glas Srpske, za koji i sada piše pozorišnu kritiku. Pored ovih tekstova, autor je još nekolicine dramskih tekstova za decu: Izvolite u cirkus, Znate li gde se nalazimo?, Igrate li šah? i Svemirske prskalice. Svi tekstovi su izvođeni u pozorištima. Zaposlen je na Akademiji umjetnosti u Banjoj Luci kao viši asistent na predmetu Istorija srpske drame i pozorišta.

"Pisci dramskih tekstova imaju jednu lepu prednost nad "običnim“ piscima u tome što njihovo pisanje nikad nije "mrtvo slovo na papiru“; njihovu pisanu reč oživljava glumac, dodajući pesničkomumeću nove, ponekad i lepše smislove nego što je pisac hteo da kaže...
Ono što bi za priču ili roman bili obični redovi koje čitalac preuzima ili preskače – dramski tekst, na sceni, uz uvežbanu veštinu glumca – umetnika, svakom novom interpretacijom uzdiže se do sanjanog savršenstva.
Tu prednost dramskog teksta vešto koristi u svoje svrhe pesnik Luka Kecman.
Ovi stihovi da su pisani da budu zbirka pesama, prema njima bi se morao primeniti stroži kriterij. Jer njegova junakinja kaže: Izvini, sad sam ja ostala bez teksta... A Princ joj odgovara: Da li to znači da u srcu tvom, ova pesma ima mesta?“ ( Duško Trifunović, 1995.)

MIRJANA ĐURĐEVIĆ rođena je i živi u znaku slobodnog Strelca, u Beogradu. Do sada je objavila memoare (Čas anatomije na Građevinskom fakultetu, 2001. godine), ljubavni roman iz oblasti nevladinog kriminala (Treći sektor ili Sama žena u tranziciji, 2001 i 2006. godine), savremenu mušku monodramu (Aždajin osmeh, 2004. godine) i pet romana inspirisanih životom i radom Prljave Inspektorke Harijete (Ubistvo u Akademiji nauka, 2002; Parking svetog Savatija, 2003; Deda Rankove riblje teorije, 2004; Jacuzzi u liftu, 2005. i Prvi, drugi, treći čovek, 2006).

Nakon naoko bezazlene pijanke sa nekolicinom srpskih akademika Istraživač naprasno započinje kompulsivno-opsesivno bavljenje misterijama vezanim za Mirosavljevo jevanđelje.
Namah upada u vremenski kovitlac cenzurisane štampe i falsifikovanih porodičnih stabala, raritetnih medicinskih i tehnoloških poslastica, tajnih dnevnika i javnih tajni, školovanih vračara i neškolovanih špijuna, pravoslavne aritmetike i komuno-fašističkih zavera, neobjavljenih brzopisa i zaturenih epizoda akcionih TV serija...
Zašto? Kako će se sve to završiti? I, što je mnogo važnije, kada?

Mihail Naumovič Epštejn (rođen 1950. godine u Moskvi, od 1990. godine živi u Americi i predaje na Univerzitetu Emori, Atlanta) je autor, između ostalog, knjiga:
„Paradoksi inovacije. O književnom razvitku“ (1988);
„Priroda, svet, riznica vasione...“ (1990);
„Relativistički modeli totalitarnog mišljenja. Istraživanje jezika sovjetske ideologije“ (1991);
„Novo sektaštvo. Tipovi religiozno-filozofskih pogleda na svet u Rusiji“ (1993);
„Vera i lik“ (1994);
„Na granicama kultura“ (1995);
„Posle budućnosti. Paradoksi postmodernizma i savremena ruska kultura“ (1995);
„Bog detalja“ (1998);
„Transsekularni eksperimenti“ (1999);
„Postmoderna u Rusiji. Književnost i teorija“ (2000);
„Reč i ćutanje. Metafizika ruske književnosti“ (2006)
Na srpskom jeziku su, u prevodu Radmile Mečanin i Draginje Ramadanski, objavljene Epštejnove knjige:
„Esej“ (1997);
„Vera i lik“ (1998);
„Očinstvo“ (2001);
„Blud rada“ (2001);
„Novo sektaštvo“ (2001), kao i mnogi eseji i studije...

Gordana Kuić je rođena u Beogradu gde je završila Filološki fakultet, Odsek za engleski jezik i književnost. Živi i radi u Beogradu. Napisala je bestselere: MIRIS KIŠE NA BALKANU (1986), CVAT LIPE NA BALKANU (1991), SMIRAJ DANA NA BALKANU (1995), DUHOVI NAD BALKANOM (1997) LEGENDA O LUNI LEVI (1999) BAJKA O BENJAMINU BARUHU (2002)
O knjizi BALADA O BOHORETI:
Uzbudljiv roman kojim se završava povest o isroriji Sefarda, osmotrena kroz porodičnu priču i kroz istorijski tok započet progonom Jevreja iz Španije krajem četrnaestog veka, a okončan, posle mnogo uzbudljivih obrta, za pisaćim stolom spisateljice u današnjem Beogradu.
BALADU O BOHORETI  načinili su znanje i uspomene...

RAŠA POPOV se rodio u Mokrinu, 26. juna 1933. godine, u, sada napuštenoj, upravnoj zgradi "mlina preko pruge". Školu je učio u Mokrinu, Zrenjaninu (Bečkereku, Petrovgradu), Novom Sadu i Beogradu.
Bio je novinar u dnevnim i nedeljnim listovima, u Radio i TV Dnevniku, u Trećem programu radija i u naučnom i školskom (predškolskom) programu televizije. U ulozi "Raše" je u "Fazonima i forama" i u "Šeširu bez dna" (112 emisija).
Prvu pesničku knjigu "Dva oka" objavio je, u ediciji "Terazije 27", u izdavačkoj kući "Nolit" (1963). Pesme objavljuje potom u Vršcu, Novom Sadu, Kikindi i Zrenjaninu. Objavio je i pesničke knjige "Gvozdeni magarac" (1976), "Trulež zglave" (1991), "Lažljiva usta istine" (2002).
Kao esejista objavio "Duh paorske Vojvodine" (PČESA) a prozu o ranom detinjstvu "Bio sam srećan konj" objavio kod "Jov-a", Jovićevića.
Knjigu izabranih i novih pesama "Peta vizija" objavio u izdavačkoj kući "Orpheus", Novi Sad, 2003. godine.

SAVA DAMJANOV je rođen 1956. godine u Novom Sadu, gde se školovao. Diplomirao je na Filozofskom fakultetu (1980, grupa za jugoslovenske književnosti i srpskohrvatski jezik), magistrirao (1986) i doktorirao (1996) na istom fakultetu (mentor - akademik Milorad Pavić). Radi na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu kao redovni profesor na odseku za srpsku književnost: predaje Srpsku književnost 19. veka, Komparativno izučavanje moderne nacionalne književnosti i Kreativno pisanje, a na Odseku za žurnalistiku srpski postmodernizam. Od školske 2003/4. rukovodilac je magistarskih studija na Odseku za srpsku književnost.
Piše prozu, književnokritičke i književnoistorijske radove. Njegova naučna istraživanja usmerena su pre svega ka fantastičkoj književnosti, erotskim i jezičko-eksperimentalnim slojevima u srpskoj tradiciji, teoriji recepcije, postmodernizmu, kao i ka komparativistici. Pripređivao je za štampu tekstove srpskih pisaca 18, 19. i 20. veka. Tokom devedesetih godina uređivao je časopis za svetsku književnost "Pismo" i "Sveti Dunav" - magazin posvećen srednjoevropskoj kulturi. Urednik je "Biblioteke srpske fantastike" kao i edicije "Novosadski manuskript" (izdavač Gradska biblioteka Novog Sada, saizdavač "Orfeus"). Od 2005. godine predsednik je Upravnog odbora Gradske biblioteke u Novom Sadu. Govori, nemački, ruski i engleski jezik.
Pored brojnih tekstova u domaćoj i stranoj periodici, objavio je sledeće knjige: Istraživanje Savršenstva (roman), Beograd, 1983; Graždanski erotikon (antologija), Niš, 1987; Koreni moderne srpske fantastike (studija), Novi Sad, 1988; Kolači, Obmane, Nonsensi (priče), Beograd, 1989; Šta to beše mlada srpska proza? (eseji i kritike), Novi Sad, 1990; Pričke (proza), Beograd 1994; Postmoderna srpska fantastika(antologija), Beograd, 1994, Novi Sad 2004 (drugo, prošireno izdanje); Koder: istorija jedne recepcije (studija), Beograd, 1997; Povesti različne: lirske, epske, no najviše neizrecive (priče), Novi Sad 1997; Glosolalija(izabrane i nove priče), Novi Sad 2001; 2007 (2, dopunjeno izdanje); Novo čitanje tradicije (književno-istorijski ogledi), Novi Sad, 2002.; Novi Sad – zemlji raj (hrestomatija, u koautorstvu sa L. Mustedanagić), Pančevo 2003; Novi Sad – zemlji raj II (hrestomatija, u koautorstvu  sa L. Mustedanagić), Pančevo 2004; Antologija serbskoj postmodernoj fantastiki, (na ukrajinskom), Lavov, 2004; Postmoderna srpska fantastika (antologija), Novi Sad, 2004: Graždanski erotikon (antologija-drugo, dopunjeno i ilustrovano izdanje), Novi Sad, 2005; Remek-delca (priče), Beograd 2005.
Priredio je za štampu knjige Teodora Stefanovića Vilovskog, Dragutina Ilića, Momčila Nastasijevića, Matije A. Reljkovića i Ace Popovića Zuba.
Njegovi tekstovi prevođeni su na engleski, francuski, nemački, ruski, poljski, češki, mađarski, slovački, rusinski, ukrajinski, bugarski, slovenački i makedonski jezik. Zastupljen je u antologijama savremene srpske proze. U zimskom semestru 2001/2002. predavao je na katedri za slavistiku Univerziteta u Tibingenu (Nemačka); držao je predavanja i na Univerzitetima u Regensburgu, Frajburgu, Berlinu, Haleu, Triru, Getingenu, Bonu, Krakovu, Vroclavu, Varšavi, Gdanjsku, Lođu, Opovu, Velikom Trnovu, Ljubljani, Skoplju i Lavovu. Učesnik je mnogih međunarodnih književnih i naučnih simpozijuma u zemlji i inostranstvu.
Za svoje književna i književnoistorisjka dela do sada je primio "Brankovu nagradu", nagradu "Zaharije Orfelin", Nagradu SIZ-a kulture Vojvodine za originalni domet u književnoj istoriografiji, Nagradu za najbolju proznu knjigu godine Društva književnika Vojvodine, te nagradu "Laza Kostić". Antologija srpske posmoderne fantastike proglašena je 2004. godine za najbolju stranu knjigu u Ukrajini. Bibliografija prikaza ili eseja o njegovim knjigama i pričama, kao i intervjua u domaćim i stranim časopisima broji više od sto jedinica.

O autoru:

RADIVOJ ŠAJTINAC je rođen 1949. u Bečkereku, današnjem Zrenjaninu. Piše poeziju, prozu, eseje, književnu i likovnu kritiku.
Objavio je:
- knjige pesama: Oružje ljudski ranjeno (1970), Šumi se vraćaju pragovi (1974), Darovno putovanje (1978), Panglosov izveštaj (1982), Suze u lunaparku (1987), Očenaš na Tajms skveru (1991), Ognjena Marija (1991), Olovni dolov (1995), Led i mleko (2003), Psi versa (2005)
- prozne knjige: Banatska čitanka (1990), Moj begejski deo sveta (1994), Bajke o grmu (1994), Čehovija (1996), Vez u vazduhu (1998), Žrtve bidermajera (2000), Sibilski glasovi (2001), Nada stanuje na kraju grada ( sa Uglješom Šajtincem) (2002), Vodeno dete (2004), Pričica 2005
- knjige eseja: Demogorgon (1990), Hotel Čarnojević (1989), Hajka na Akteona (1997)
Živi u Zrenjaninu i glavni je urednik časopisa Ulaznica. Nagrade: "Mladost", "Karolj Sirmai", "Srebrni pečat varoši sremskokarlovačke", "Milutin Uskoković", "Stevan Pešić", "Knjiga godine" DKV-a.

O autoru:

SVETOZAR KOLJEVIĆ, rođen 1930. godine u Banjoj Luci, studirao je englesku književnost u Zagrebu, Beogradu i Kembridžu. Predavao je englesku književnost na Filozofskom fakultetu u Sarajevu (1958–1992) i Novom Sadu (1992–1995). Radio je kao gostujući profesor na univerzitetima u Blumingtonu (Indijana, SAD), Oksfordu, Berkliju, Londonu i Seulu. Posle odlaska u penziju 1995. predavao je englesku književnost na filozofskim fakultetima u Nikšiću, Banjoj Luci, Srpskom Sarajevu i Beogradu.
Pisao je o engleskoj književnosti i evropskom romanu (Trijumf inteligencije, Beograd, 1963; Humor i mit, Beograd, 1968; "Engleska književnost dvadesetog veka", Engleska književnost 3, ur. Veselin Kostić, Beograd, 1984, 1991; Hirovi romana, Sarajevo, 1988; Engleski pesnici dvadesetog veka, Beograd. 2002; Engleski romansijeri dvadesetog veka, Beograd, 2003). Obrađivao je i teme iz područja jugoslovenskih književnosti (Naš junački ep, Beograd, 1974; Putevi reči, Sarajevo, 1978; Pripovetke Ive Andrića, Beograd, 1983; Viđenja i snoviđenja, Sarajevo, 1986; Pripovetka 1945–1980, Biblioteka Istorija književnosti BiH, Sarajevo, 1991; Postanje epa, Novi Sad, 1998; Njegoš u engleskoj i američkoj kulturi, Podgorica, 1999), Vječna zublja, Beograd, 2005, a objavio je i jednu zbirku putopisa (Po belom svetu, Novi Sad, 1997). Na engleskom jeziku objavio je izbor i prevod jugoslovenskih pripovedaka (Yugoslav Short Stories, World's Classics, Oxford, 1966), studiju o našoj narodnoj poeziji (The Epic in the Making, Clarendon press, Oxford, 1980), kao i nekoliko članaka uglavnom o našoj narodnoj poeziji i, posebno, odnosu umetničkog i narodnog stvaranja, u univerzitetskim publikacijama u Oksfordu, Tibingenu, Dablinu, Upsali, Stokholmu, Notingamu, Mineapolisu (Minesota, SAD), Helsinkiju, Londonu, Seulu, Kolumbusu (Ohajo, SAD) i Njujorku.
Autor je član Srpske akademije nauka i umetnosti, kao i Akademije nauka i umetnosti Republike Srpske.
Od 1992. godine živi u Novom Sadu.

O autoru:

MILIVOJ NENIN je rođen 1956. godine u Loku, Šajkaška. Književni istoričar u kritičar.

Objavljene knjige:
S-aveti kritike, s-okovi poezije, Novi Sad, 1990; Svetislav Stefanović – preteča modernizma, Novi Sad, 1993; S merom i bez nje, Beograd-Novi Sad, 1993; Suočavanja, Beograd, 1999; Stvari koje su prošle, Novi Sad, 2003; Stari lisac, Požarevac, 2003; Srpska pesnička moderna, Novi Sad, 2006. i Slučajna knjiga, Zrenjanin, 2006.

Priređene knjige:
A dinja pukla (erotske narodne pesme), Niš, 1988; Moni de Buli: Krilato zlato i druge knjige, Gornji Milanovac-Beograd, 1989; Vladislav Petković DIS: Pesme, Sremski Karlovci, 1995, Epistolarna biografija Svetislava Stefanovića, Novi Sad, 1995; Svetislav Stefanović: Pesme, Sremski Karlovci, 1997; Svetislav Stefanović: Pogledi i pokušaji, Beograd, 1997; Sreten Marić: Ogledi. O književnosti, Sremski Karlovci-Novi Sad, 1998; Ilija Ivačković: O srpskim piscima, Novi Sad, 1998; Milan Rakić, Pesme, Beograd, 1998; Aleksa Šantić: Pesme, Beograd, 1998; Sima Pandurović: U nemirnim senkama, Beograd, 1999; Šekspir: Koriolan (u saradnji sa Vladislavom Gordić), Novi Sad, 2000; Miloš Crnjanski: Lirika Itake i sve druge pesme, Beograd, 2002; Dušan Radović: Svako ima nekog, Beograd, 2002; Šekspir: Hamlet (u saradnji sa Vladislavom Gordić-Petković), Požarevac, 2003; Krfski zabavnik (fototipsko izdanje), Beograd-Banja Luka, 2005; Mileta Jakšić: Velika tišina, Požarevac, 2005; Sudari Milete Jakšića (prepiska, u saradnji sa Zoricom Hadžić), Novi Sad, 2005. i Danica Marković: Istorija jednog osećanja (sabrane pesme, u saradnji sa Zoricom Hadžić), Beograd-Čačak, 2006.

O knjizi Srpska pesnička moderna
U svojoj knjizi Srpska pesnička moderna Milivoj Nenin je istakao i jednu od najdominantnijih opštih tema ondašnjeg pesničkog horizonta a to su sećanje i život u prošlosti. Pasivnost lirskog subjekta, život u trenutcima, otvorenost za utiske i traganje "stvarima koje su prošle", sve su to odlike jednog novog senzibiliteta do tada potpuno nepoznatog u srpskoj poeziji. Uspostavljajući tu vrstu asocijativne veze između idejnih konstanti sprskih pesnika moderne, od Milete Jakšića do Vladislava Petkovića Disa, autor nam je pružio jednu zaokruženu sliku modernističkog pesničkog pejzaža s početka XX veka koju će čitalac sa radoznalim nestrpljenjem i budnom pažnjom u jednom dahu ispratiti. (Iz pogovora Gorane Raičević)

Izdavačka knjižarnica Gece Kona, velikog knjižara i izdavača, postojala je od 1901. do 1941. godine. Nastavljajući tradiciju ovog izuzuzetnog stvaraoca, Izdavačko preduzeće Prosveta kao datum svog osnivanja uzima 14. decembar 1944. kada je otvorena knjižara u Knez Mihailovoj 12 (koja danas nosi ime Gece Kona) i kada je potpisan ugovor sa Ivom Andrićem za knjigu Na Drini Ćuprija. Prva knjiga koju je Prosveta objavila po osnivanju, bio je roman Vasilija Grosmana Narod je besmrtan.

O autorima:

Bogdan A. Popović rođen je 1936. godine u Novom Sadu. Studije je završio 1959. na beogradskom Filološkom fakultetu (Grupa za opštu književnost sa teorijom). Objavio je knjige: Načela i dela, kritički dnevnik (1970), Poezija i tradicija, tematska antologija pesama (1971), Poezija i kritika, eseji i kritike (1972), Savremeni pesnici, kritike (1975), Dnevni poslovi, članci i kritike (1981), Epski raspon Miodraga Pavlovića, esej (1985), Pesnici i kritičari, eseji i kritike (1998). Sastavio je izbore (sa propratnim tekstovima) Laze Kostića, Miodraga Pavlovića (u dva maha), Vaska Pope, Stevana Raičkovića i Branka Miljkovića (na slovenačkom jeziku), Mihaila Rendžova, Vladimira V. Predića, Marije Šimoković i dr.

Ibrahim Hadžić rođen 1944. godine u Rožajama (Crna Gora). Diplomirao je istoriju umetnosti na Filozofskom fakultetu u Beogradu.
Objavio je knjige pesama: Harfa vasiona, Vidici, Beograd, 1970, Vežbanje osećanja, DOB, Beograd, 1973, Oformiti jedinstvenu životinju, Prosveta, Beograd, 1974, Vreli tragovi, Narodna knjiga, Beograd 1980, Na staklu zapisano, BIGZ, Beograd, 1987, Isti život (izabrane i nove pesme), Univerzitetska riječ, Nikšić, 1988, Pesme i, Stubovi kulture, Beograd, 1997, Hora, Oktoih, Podgorica, 2000. Knjigu proznih zapisa: Zapisi i crte, Damad, Novi Pazar, 1997. Knjigu o rečima: Rožajski rečnik, Centar za kulturu Rožaje, Rožaje, 2003. Učestvovao je u priređivanju knjige Hommage Milišiću, Forum pisaca, Beograd 2005. Priredio je knjigu Sećanja na Miodraga Stanisavljevića, Res Publica, Beograd, 2006. Prevodi poeziju sa ruskog jezika. Bavi se izučavanjem gljiva i noćnih leptirova. Objavio je tri knjige o gljivama. Za poeziju dobio je nagrade ''Isidora Sekulić'', ''Milan Rakić'' i ''Pero Ćamila Sijarića''. Živi u Beogradu.

Radovan Hiršl rođen je 1946. godine u Zagrebu. Od 1950. živi u Beogradu, gde je 1971. godine diplomirao i magistrirao na Likovnoj akademiji. Objavljivao tekstove za likovne kataloge i priloge u časopisima Delo, Remont, NZ Art Magazine, i dr.

podaci o piscima uzeti sa sajta UKH, te su ovde dati u originalu, tj. na hrvatskom jeziku

SLOBODAN ŠNAJDER - Rođen u Zagrebu 1948. Prva objavljivanja (proza) 1966, prva profesionalna izvedba u kazalištu 1968. (drama Minigolf). Studirao i diplomirao čistu filozofiju i anglistiku. Su-osnovao i šesnaest godina uređivao kazališni, i u nekim godištima kazališno-filmski časopis Prolog, te edicije izdavačke kuće Cekade (danas AGM). Kao urednik "zbrinuo" oko 200 naslova iz raznih područja. Od 2001. do 2004. bio ravnatelj ZeKaeM-a. Dulji boravci u inozemstvu, naročito Njemačka, Austrija i Francuska.
Knjige:
- Kamov, 1978. i 1987.
- Hrvatski Faust, 1981. i 1988. Njemačka izdanja 1986. i 1993.
- Glasi iz dubrave, 1986.
- Radosna apokalipsa 1988.
- Utjeha sjevernih mora, 1996.
- Knjiga o sitnom, 1996.
- Kardinalna greška, Opasne veze I., 1999.
- La dépouille du serpent, 2002.
- Nevjesta od vjetra, 2003.
- Umrijeti pod zvijezdom, Opasne veze II., 2005.
- Izabrana djela, I kolo, Prometej, Zagreb 2005.
Kod "Prometeja" u pripremi izbor iz djela u devet knjiga.
Prvo kolo:
- Smrtopis (drame), 2005.
-  Knjiga o sitnom (proza), 2005.
- Kaspariana (eseji), 2005.
Drugo kolo:
- Početnica za melankolike, 2006.
- Bosanske drame
- Radosna apokalipsa, 2006.
a treće  kolo izlazi u proljeće 2007.
Kola su planirana u žanrovski uzev uvijek istoj razdiobi:
knjiga drama, knjiga proze, knjiga eseja.
Važnije inozemne izvedbe:
- Hrvatski Faust, 1997. i 1993. (Mülheim, Beč – Burgtheater)
- Zmijin svlak (Tübingen, Frankfurt/Main, Mülheim, Verolli kraj Rima,  Beč, Kopenhagen, Oslo, Varšava, Krakov, Dublin, Beograd)
- Utjeha sjevernih mora (Frankfurt/Oder)
- Nevjesta od vjetra (Bochum, 1998, HNK – Zagreb, NP – Beograd)
- Jerusalem '99, Breaking News,  Jeruzalem, Akko
- Peto evanđelje; praizvedba 10. ožujka, 2004. u KAMMTNAGEL THEATERFABRIK; Hamburg
(hrvatska praizvedba 3. travnja 2004. u Zagrebačkom kazalištu mladih, Zagreb)

VELIMIR VISKOVIĆ - Rođen je 20. veljače 1951. u Drašnicama kraj Makarske. Osnovnu školu i gimnaziju polazio je u Splitu. Diplomirao je 1973. jugoslavenske jezike i književnosti te komparativnu književnost na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Magistrirao na Filozofskom fakultetu u Zagrebu 1977. Od 1976. radi u Leksikografskom zavodu  Miroslav Krleža u Zagrebu. Bio je član uređivačkoga kolegija više leksikografskih edicija (Enciklopedija Jugoslavije, Filmska enciklopedija, Hrvatska enciklopedija), bio je glavni urednik prve hrvatske enciklopedije personalnog tipa, trosveščane  Krležijane. Trenutno je glavni urednik Hrvatske književne enciklopedije.
Uređivao je više časopisa; od 1985. do 2002. glavni je urednik književnog časopisa Republika; nakon raskola u DHK s dotadašnjim uredništvom časopisa 2003. godine nastavlja rad u časopisu pod naslovom Književna republika. Od 1992 paralelno uređuje i časopis Sarajevske bilježnice koji izlazi u Sarajevu. Bio potpredsjednik Hrvatskog centra PEN-a, a sada je predsjednik Hrvatskog društva pisaca.
Za književni i leksikografski rad primio je brojne nagrade:
- Nagrada Mate Ujević za leksikografiju
- Nagrada A. G. Matoš za književnu kritiku
- Strossmayerova nagrada za znanost
-  Krležina povelja za Krležijanu itd.
Školske godine 1991/92 predavao je kao vanjski predavač na Fakultetu političkih znanosti (odsjek novinarstva), a od 2001. do 2003. predaje na Katedri za noviju hrvatsku književnost pri Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Gostovao je kao predavač na sveučilištima u SAD (Albany 1980; Austin i Edinbourgh 2000). Sudjelovao je na nizu književnoznanstvenih simpozija, održao više stotina književnih predavanja i tribina u Hrvatskoj te u inozemstvu. Napisao je mnogobrojne predgovore i priredio knjige hrvatskih pisaca, bio je glavni urednik hrvatskog izdanja izabranih djela Ive Andrića, od 2000. godine glavni je urednik novog izdanja sabranih djela Miroslava Krleže.  Uz leksikografski i književnohistoriografski rad, permanentno se bavi književnom kritikom: u književnim časopisima i novinama objavio je više od pet stotina rasprava, eseja i kritika. U enciklopedijskim izdanjima Leksikografskog zavoda te u edicijama izvan Zavoda objavio je oko tisuću leksikografskih članaka.
 Knjige:
- Mlada proza (1983.)
- Pozicija kritičara (1988.)
- Pripovjedačko djelo Slavka Kolara (1996.)
- Umijeće pripovijedanja (2000.)
- Sukob na ljevici (2001)
- Krležološki fragmenti (2001.)
-  Nova hrvatska proza; antologija; (1988.)
- U sjeni FAK-a; kritički tekstovi 1999. - 2004., VBZ, Zagreb 2006.

SONJA MANOJLOVIĆ - Rođena u Zagrebu, 15. ožujka 1948. Na Filozofskom fakultetu u Zagrebu završila filozofiju i komparativnu književnost. Pjesme su joj uvrštavane u antologije, nagrađivane i prevođene na petnaestak jezika.
Objavila:
- Tako prolazi tijelo, pj., Zora, Zagreb, 1965.
- Davnog stranca ljubeći, pj., Mladost, zagreb, 1968.
- Sarabanda, pj. u prozi., Pitanja, Zagreb, 1969.
- Jedan espresso za Mariju, pj., Zrinski, Čakovec, 1977.
- Mama, ja sam don Juan, kratke proze, vl. naklada, Zagreb, 1978.
- Civilne pjesme, pj., Izdavački centar Rijeka, Rijeka, 1982.
- Babuška, pj., Izdavački centar Rijeka, Rijeka, 1987.
- Njen izlog darova, pj., Konzor, Zagreb, 1999.
- Vješturkov tanac, pj., Meandar, zagreb, 2001.
- Upoznaj Lilit, izabrane pj., Konzor, Zagreb, 2002., 2003.
Elektroničko izdanje  2006.    www.elektronickeknjige.com    
- Čovječica, pj., Meandar, Zagreb 2005.
Nagrade:
- Sedam sekretara SKOJ-a, 1966.
- Pečat varoši sremsko-karlovačke
- Zlatna struna, Smederevske pjesničke jeseni
- Maslinov vijenac, Croatia rediviva, 2004.

TATJANA GROMAČA - Rođena je 1971. godine u Sisku. Na Filozofskom fakultetu u Zagrebu diplomirala je komparativnu književnost i filozofiju. Tokom studija objavljivala poeziju i kraću prozu u raznim književnim časopisima (Quorum, Vijenac, Književna revija), bila je stalna suradnica i članica uredništva kulturnih magazina Godine i Godine nove, objavljivala putopise i reportaže. Od 2000. godine stalna suradnica tjednika Feral Tribune gdje objavljuje reportaže i književne oglede.
Objavila:
- Nešto nije u redu?, poezija, Zagreb, dva izdanja, 2000; njemačko izdanje u prijevodu Klausa Detlef Olafa, Stimmt was nicht?, Ranitz Drucke, 2003; Beograd 2003, prošireno izdanje; Je kaj najrobe?, Ljubljana 2004,
- Crnac, roman (Zagreb, 2004); preveden na slovenski  (Cankarjeva založba, Ljubljana 2005.); preveden na poljski jezik;
- Bijele vrane/ Priče iz Istre; fotografije Radenko Vadanjel; Profil, Zagreb 2005.
- Crnac, roman -  objavljen kao zvučna knjiga (CD u MP3 formatu u izdanju Multimedijalnog kulturnog centra iz Splita - u ediciji "Suvremena djela hrvatske proze za osobe s oštećenjima vida i osobe s poteškoćama u čitanju" - čita autorica; 2007.

O autoru: LJUBICA ARSIĆ rođena je 1955. godine u Beogradu.
Knjige priča:  Prst u meso, Barutana, Zona sumraka, Cipele buvine boje, Samo za zavodnice, Tigrastija od tigra.
Romani: Čuvari kazačke ivice, Ikona.
Nagrade: Pro-femina, nagrada Biljana Jovanović za Cipele buvine boje, Pekićeva nagrada i Isidorinim stazama za roman Ikona, Laza Kostić , Zlatno pero za priče Tigrastija od tigra i Andrićeva nagrada za knjigu Maco da l' me voliš.
Priredila antologiju svetske erotske priče Na brzaka i žensku erotsku priču Frrrrrr.

O knjizi: Knjiga se bavi temom muško ženskih odnosa. Maco,da li ti je bilo lepo? Sta to ona ima što ja nemam? Ja da te peglam a ona da te gužva. Koliko ih je bilo pre mene? -Samo su neke od rečenica koje svakodnevno izgovaraju muškarci i žene svih vremena i zemalja proveravajući kroz njih,i sahranjujući svoju ljubav.
Dvesta jedna rečenica iz ove knjige samo su početak velikog muško-ženskog razgovora punog škripe i poljubaca,udaraca i zagrljaja,one su inspiracija prizorima iz ljubavnog i bračnog života koji priča moderna Šeherezada - gnjurac,opisujući šta se sve dešava u noći dok santa plovi prema Titaniku.
Duhovito i tužno. Surovo i nežno, mnoštvo različitih glasova ne opisuje samo govor posebnog muškarca i žene sa imenom već sam život koji voli da se presvlači i pred nas iskače čas kao ucveljena Rahela čas kao zec iz šešira. Napoleon i Žozefina, Paja Patak i Pata, samuraj i gejsa, Edip i njegova mama razgovaraju različitim stilovima a iz njihovog susreta proizilazi jedinstveni govor romana, stalni nesporazum. Ne razumeju se madam Bovari i njen muž, Ana Karenjina i njen suprug. Zato Dulsineja postaje nesigurna gospodica, Miss Understanding, koja nam pomaže da razumemo Kihotovo gospodstvo. Jedan govor osvetljava drugi, jer niko nije apsolutni gospodar reči. Pisac je sličan Don Kihotu, koji proživljava pročitano i mora da ga odglumi. A da bi nastavio da živi, potreban mu je čitalac sa kojim deli komično-tragičnu epopeju sa muškarcem i ženom kao jedinim likovima.

O autoru: TANJA KRAGUJEVIĆ (1946, Senta). Pesnik i esejista. Živi u Zemunu. Objavila petnaest pesničkih knjiga. Prva, Vratio se Volođa (Matica srpska, Novi Sad, 1966.), nagrađena je Brankovom nagradom, a zbirka Divlji Bulevar nagradom Đura Jakšić (1993).
Magistar je filoloških nauka. Nagrađena je Isidorinom nagradom za esej (1976) i nagradom Milan Bogdanović, za književnu kritiku (1996). Bavila se izdavačkim radom. Kreirala je biblioteku Alpha Lyrae, koja je našoj publici predstavila najznačajnija imena savremene svetske poezije.
Objavila je tri ''knjige čitanja'' (1994, 1997, 2001), knjigu malih eseja Kutija za mesečinu (2003), kao i eseje o poeziji Miodraga Pavlovića, Ivana V. Lalića, Srbe Mitrovića,  Aleksandra Ristovića, Dušana Vukajlovića i Nenada Šaponje (Božanstvo pesme, 1999).
Eseje o lirici Desimira Blagojevića, Miloša Crnjanskog, Vaska Pope, Srbe Mitrovića, Miroljuba Todorovića i Nikole Vujčića obuhvata knjiga Svirač na vlati trave (2006). Zbirke pesama: Vratio se Volođa (1966), Nesan (1973), Stud (1978), Samica (1993), Divlji bulevar (1993),Muška srma (1993), Duša trna (1995), Osmejak pod stražom (1995), Autoportret, sa krilom (1996), Slovočuvar i slovočuvarka (1998), Pejzaži nevidljivog (2001), Godine, pesme (2002), Pismo na koži (2002), Njutnov dremež (2004).

O knjizi Žena od pesme: I u novoj knjizi Tanja Kragujević ostaje verna prepoznatljivom znaku svoje poezije: balansiranju na neuhvatljivoj i neprevodivoj granici između ovostranog i onostranog. Bilo da u mitotovornom zanosu daje doprinos večitom dijalogu čoveka i elemenata, bilo da katalogizuje slike svog i našeg sveta, bilo da ponire u osetljivo pesničko sopstvo, njena pesma uvek poseduje jednu dodatnu dimenziju, uvek ostaje nesvodiva na ideal racionalizma: jasne i razgovetne pojmove. Na prvi pogled, stihovi u ovoj knjizi su prozirni, u njima nema nikakvog hotimičnog zatamnjenja – ali tu su neprozirne strane jezika i sveta, koje možemo samo, kao u pesmama Tanje Kragujević, da naslutimo i nagovestimo, ''daleko negde'', kako veli jedan njen stih. (Saša Radojčić)

O knjizi Svirač na vlati trave: Obuhvatajući eseje posvećene pesnicima pripadnicima različitih epoha modernosti u srpskoj poeziji (Desimir Blagojević, Miloš Crnjanski, Vasko Popa, Srba Mitrović, Miroljub Todorović, Nikola Vujčić) u knjigu Svirač na vlati trave, Tanja Kragujević u najneposredniju vezu dovodi njihov stvaralački odnos prema jeziku. Poezija kao ''govor u govoru'' podrazumeva, u svakom od ovih strasnih i promišnjenih poglavlja naše poetske istorije, i različite opitne gradacije u kojima misleni svetovi, određeni fatumom jezika, odražavaju konfrotacije verbalnih energija, veru i sumnju, svetlost i tamu. (Nenad Šaponja)

O autoru: Zoran Živković je rođen u Beogradu 1948. Diplomirao je 1973. na Odseku za opštu književnost s teorijom književnosti Filološkog fakulteta. Magistrirao je 1979, a doktorirao 1982. na Univerzitetu u Beogradu. Živi u Beogradu. Objavio je sledeće prozne knjige: Četvrti krug (1993), Vremenski darovi (1997), Pisac (1998), Knjiga (1999), Nemogući susreti (2000), Sedam dodira muzike (2001), Biblioteka (2002), Koraci kroz maglu (2003), Skrivena kamera (2003), Vagon (2004) i Četiri priče do kraja (2004). Most (2006), Čitateljka (2006), Amarkord (2007)
Roman Knjiga nominovan je za jedno od najprestižnijih evropskih literarnih priznanja – Međunarodnu dablinsku književnu nagradu IMPAK. Predhodne godine u konkurenciji za istu nagradu bio je Živkovićev mozaik – roman Biblioteka kome je 2003. pripala najuglednija svetska nagrada za fantastiku "WORLD FANTASY AWARD”
Živkovićeva dela su odnedavno predmet akademskog izučavanja s druge strane Atlantika. Profesor Ralf Bogert s Katedre za slavistiku pri Univerzitetu u Torontu uvrstio je Četvrti krug u svoj kurs o savremenom romanu, dok je profesor Stejdelmen, s Njujorškog državnog univerziteta u Bafalu, odabrao Sedam dodira muzike kao jednu od stožernih stavki u okviru seminara Muzičke teme u kratkoj prozi (tu su još dela Tolstoja, Čehova, Kafke, Kundere, Mana, Nabokova...)

O knjizi: Kratak roman sazdan od tri pripovedna toka koja se odigravaju istovremeno u neimenovanom gradu. U prvom, sredovečni građanin vraća se kući posle popodnevne šetnje da bi na vratima zgrade susreo – samoga sebe. Starija gospođa zatiče pred izlogom radnje susedku – koja je nedavno umrla. Konačno, četrnaestogodišnja devojčica prepoznaje u nešto starijem mladiću na koga nailazi na ulici – sina koga će tek roditi kroz mnogo godina. Neizbežno je da svo troje junaka počnu da slede nemoguće osobe koje su sreli. Takođe je neizbežno da im se različiti putevi na kraju susteknu na tajanstvenom mostu...

Kao u Kafkinim delima, velike zamisli kod Živkovića ne nameću se odozgo, već moćno niču iz samog pripovednog tla. (Time Out, SAD)

Pošto je stekao uvažavanje kao pisac fantastike, Živković novim delima stupa na izazovno područje eksperimetalne proze.   (Publishers Weekly, SAD)

Svakog uskogrudog čoveka koji se pita čemu uopšte umetnost treba najpre udariti u glavu jednom knjigom Zorana Živkovića, a onda ga naterati da je pročita. (...) Živkovićeva proza je, iznad svega, uvek čitljiva, uvek zabavna. Čitati njegove knjige jednu za drugom nalik je na sanjanje niza živih snova iz kojih se budite izoštrenog opažanja lepote i čudesnosti života. Njihova prividna jednostavnost prikriva pažnju posvećenu pojedinostima, kao što je preciznost kojom je predočeno svako poprište zbivanja u Skrivenoj kameri ili nit ljubičastog koja se provlači kroz priče iz Dvanaest zbirki, povezujući ih i ukazujući na tematsku celinu. Svaki prizor sazdan je poput komadića književne intarzije. Element fantastičkog upotrebljen je u najbolju moguću svrhu: da se postave najodvažnija i krajnja pitanja. Jedno od njih svakako bi moglo da bude: čemu u opšte umetnost? Odgovor, kao i uvek glasi: čitajte i ustanovićete. (Pogovor za roman MOST – Tamara Jelin)

O autoru: Đorđe Kuburić rođen je 1958. godine u Bačkom Petrovom Selu. Objavio je pet knjiga pesama: Vrhovna tačka, Poema o praznom prostoru, Prljave koštice, Gradovnik i Razglednice noćne ptice. Pesme su mu prevođene na više evropskih jezika. Osim poezije, piše književnu, pozorišnu i filmsku kritiku, kao i eseje. Nije nagrađivan. Živi u Subotici.

O knjizi: Svoju izrazitu pesničku sopstvenost i uverljivost Đorđe Kuburić možda ponajviše duguje toj svesno odabranoj i negovanoj neravnotežnoj poziciji, poziciji ''između''. On tako odražava autentičnu poziciju savremene urbane subjektivnosti, raspete između svojih krajnjih mogućnosti doživljavanja i izražavanja, bez izgleda da taj raspon smiri i ukroti. (Saša Radojčić)

...opet sam osluškivao lirski glas ovog neobičnog i za savremenu srpsku poeziju, dugo u to verujem, vrlo dragocenog glasa. (Vasa Pavković)

Kuburić je uistinu homo ludens. (Milan Živanović)

Kuburić misli slikom iza zenica, vidi sliku ali je ne opisuje nego zapisuje... I prepisuje zvukove, najčešće proznom, naoko, fakturom pesme. Pokatkad. A te njegove slike pretaču se u sekvence, filmične, povezane tankim i moćnim nitima smisla... I sve se to stapa u harmoniju koja kazuje više o pesniku nego o nama koji o njemu razmišljamo. Gde je pesnik u svemu? Malo odmaknut. Po strani. Izuzet svojevoljno. Beležnik. Tužni mali egipatski pisar. (Pero Zubac)

Reč je o posedovanju one lirske supstance, koja se očituje u pojedinosti, u slici, u interakciji slika koje u jeziku zadobijaju svoj miris i ukus. To može potvrditi svaki pažljiviji čitalac ove poezije. (Dragan Hamović)

O autoru: Vujica Rešin Tucić (17. VII 1941, Melenci) pripadao je jugoslovenskoj umetničkoj avangardi sedamdesetih godina XX veka (Nova umetnička praksa). Uz njegovo ime vezuje se niz subverzivnih i provokativnih umetničkih poduhvata, materijalizovanih krajem šezdesetih i početkom sedamdesetih godina, na liniji delovanja avangardnih grupa i pokreta. Internacionalist, teorijski se oslanjao na radove Valtera Benjamina i autore Avangarde. Objavljene knjige: Jaje u čeličnoj ljusci (1970); San i kritika (1977); Slovo je puklo (1978); Prostak u noći (1979); Reform grotesk (1983); Hladno čelo (1983); Sneg veje, ljubav je večna (1990); Strahote podzemlja (1991); Igrač u svim pravcima (2001) i Vreme fantoma (2005).

O knjizi: Samog građanina u građanskom društvu Tucić doživljava u "stradanju, patnji, osakaćenju, neizlečivim traumama" i on zato ne prihvata klasičnu književno-estetsku shematologiju borbe dobra i zla, gde dobro pobeđuje zlo. (Ostoja Kisić, 1990.)

U Gnezdu paranoje, u toj knjizi-grču, na djelu je slika epohe koja se obrušava i ruši. (Goran Babić, 2006.)